ج. اردیبهشت ۳ام, ۱۴۰۰

پایان جشنواره سی و هفتم فیلم فجر، ده نکته و چند فیلم …

1 دقیقه خوانده شده

دکتر امیر عبدالرضا سپنجی

به گزارش پایگاه خبری صدای گامبرون ، امسال، به دلیل آنکه قرار شد که فیلم های دارای مولفه های محیط زیستی جشنواره فیلم فجر را بررسی و انتخاب کنیم، توفیقی شد که تمام فیلم های اکران شده در جشنواره را تا شب آخر تماشا کنم. دوست داشتم هر شب، چند خطی درباره فیلم هایی که همان روز دیده ام بنویسم که دیدن سه تا چهار فیلم در روز، تقریبا زمانی برای تامّل و نگارش باقی نمی گذاشت، اگرچه امیدوارم طی یکی دو هفته آینده، اگر فراغتی حاصل شد، این اتفاق بیافتد‌. اما امشب و در پایان اکران تمامی فیلم ها، چند نکته ای درباره چند فیلم‌ و البته انتخاب های داوران جشنواره خواهم‌نوشت:

۱- فراوانی فیلم های متوسط و ضعیف امسال زیاد بود و شاید بشود گفت که از مجموع ۳۳ فیلم اصلی جشنواره امسال، حداکثر شش تا هفت فیلم‌خوش ساخت و در مجموع قوی داشتیم.

۲- شوربختانه، فیلمسازان و تهیه کنندگان حاضر در جشنواره امسال، که بسیاری از دانه درشت های سینمای معاصر ایران را شامل می شوند، اعتنایی به مبحث مهم و اساسی “محیط زیست” ندارند که درباره این موضوع در مصاحبه ام با ستاد جشنواره و بیانیه نهایی بخش “تجلی اراده ملی” گفته ام و به همراه سایر داوران گرامی خواهیم‌گفت.

۳- بنظر می رسد اگر برخی نهادهای خاص نباشند، حدود ۹۰ درصد از فیلم‌های سینمای ایران نمی توانند ساخته شوند، چون آنچنان هزینه های ساخت و تولید فیلم بالا رفته است که چنین‌کاری از توان سرمایه گزاران خصوصی و اشخاص خارج است.

۴- اما در مورد چند فیلم‌شاخص: به نظر می رسد کامل ترین و خوش ساخت ترین فیلم جشنواره امسال، “غلامرضا تختی” ساخته بهرام‌توکلی بود، که در زمینه کارگردانی، فیلمنامه، تدوین، انتخاب بازیگران، بازی ها، پژوهش تاریخی و سایر زمینه ها یک سر و گردن از سایر فیلم های جشنواره بالاتر بود و امیدوارم در داوری ها هم‌به حقش برسد.
ای کاش باز هم‌چنین فیلم هایی از لحاظ محتوا و مضمون و البته جذابیت برای جامعه امروز ما ساخته شود.

۵- سعید روستایی، در “متری شش و نیم” فیلمنامه و کارگردانی مناسبی دارد و بازی های پیمان معادی و نوید محمدزاده هم در این فیلم، قابل توجه است. اما بنظرم به فیلم‌تختی نمی رسد.

۶- فیلم “شبی که ماه کامل شد” از نرگس آبیار هم بسیار خوب و خوش ساخت است و از لحاظ مضمونی نیز با توجه به این که داستانی واقعی دارد و بحث تکفیری ها و تروریست های دشمن ایران را مطرح کرده، دیدنش را به همه پیشنهاد می کنم. اگرچه بنظرم‌خیلی ها به خانم آبیار برای ساختن این فیلم سخت و جذاب کمک کرده اند.

۷- فیلم “مسخره باز” از همایون غنی زاده، لحظات جذابی در ستایش سینما و آثار بزرگ تاریخ سینمای جهان دارد و البته بازی استادانه “علی نصیریان” در این فیلم، بی نظیر و در لحظات فراوانی موتور محرک فیلم است.

۸- داستان و ساخت فیلم “۲۳ نفر” که درباره ماجرای واقعی اسارت نوجوانان و جوانان ایرانی، مربوط به پیش از فتح خرمشهر، بسیار جالب و اثرگذار است.

۹- اگرچه تلاش می شود فیلم “قصر شیرین” رضا میرکریمی، خیلی جدی گرفته و در داوری ها دیده شود، اما با توجه به نقش و قالب تکراری “حامد بهداد” در این فیلم و فیلم “جان دار”، همچنین فیلمنامه ضعیف، ریتم‌ کند و کشدار فیلم، قصر شیرین را فیلم خوب و خوش ساختی نمی دانم.

۱۰- “ماجرای نیمروز: ردّ خون” به کارگردانی محمدحسین مهدویان هم لحظات خوب و توجهات تاریخی جالبی دارد، اما از فیلم “تختی” و “متری شش و نیم” خیلی عقب تر است.

✅ به امید موفقیت های روزافزون‌ سینما و هنر ایران زمین و استمرار اتفاقات خوب و دلنشین برای ایرانیان عزیز و هنرمندان این مرز و بوم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *