اوسوالدوگوایاسامین

به گزارش گروه هنری پایگاه خبری صدای گامبرون

اوسوالدوگوایاسامین) ۱۹۹۹ – ۱۹۱۹ (،نقاش ومجسمه ساز اکوادوری مهمترین و برجسته ترین هنرمند تجسمی اکوادوردرقرن

بیستم بود.او فرزند ارشد درخانواده ای فقیر با ده فرزند بود.پدرش خرده فروشی ساده با درآمدی حداقلی بود.پدرش با اینکه

او هنر بخواند مخالف بود و او به میل خود درشهرکیتو درمدرسه عالی هنر ثبت نام کرد.پس از اتمام تحصیل نمایشگاهی از

مجسمه های خود برگزار کرد اما این نمایشگاه برای او به رسوایی انجامیدزیرا مجسمه های اوبا ایده آل های دانشگاهی که

او درآن درس خوانده بودهیچ قرابتی نداشت.اما نلسون راکفلرسیاستمدارآمریکایی و مدیر موزه ی هنرهای مدرن نیویورک

آثاراو راپسندیدو آن ها راخریداری کرد.گوایاسامین با پولی که از این فروش به دست آورد شش ماهی را در آمریکا سپری

کرد وبعد ازچند سال به چندین کشور در آمریکای جنوبی سفر کرد.

درون مایه ی اصلی آثار گوایاسامین درهمین سفر ها شکل گرفت.هنگامی که با فقر و فلاکت بومیان آمریکای جنوبی آشنا شد.

او مجموعه آثاری را بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ باهمین درونمایه آفریدونام آن را)مسیر اشک ها( نامید .رویای بزرگ

گوایاسامین این بود که موزه ای بزرگ در شهر کیتو بسازد تا هم آثار اودر آن به نمایش گذاشته شود و هم نهادی برای

حفاظت از فرهنگ و تاریخ بومی آمریکای جنوبی باشد.وقتی این موزه افتتاح شد گوایاسامین به تازگی چشم از جهان فروبسته

بود و در افتتاحیه نمایشگاه فیدل کاسترو رهبر فقید کوبا سخنرانی کرد و دولت مردان چپ گرای دیگری چون هوگوچاوز نیز

حضور داشتند.

» انزوا «

عمیق ترین و طبیعی ترین شکل مرگ مردن در انزوا است.

اولین مواجهه ی من با آثار اوسوالدوگوایاسامین آغاز مکالمه ی آثار با من بود.انسا ن نقاشی های گوایاسامین غرق به اندوهی

عظیم،دردمند،منزوی، ترد شده باشند که هیچ چیز نمی تواند دردمندی وفراموش شدگی آنهاراتسکین باشد،جزشناورشدن در خلا

آبی که مشتاقانه به سوی مرگ جاری می شود.همواره برای بشر وحشت از مرگ انکارناشدنی بوده.طبیعت مرگ با ترس

گره خورده است و این هراس از دانش محدود بشر از فرایند مراحل مرگ سرچشمه می گیرد.به آثارگوایاسامین هرچه

عمیق تر می نگرم بیشتر به آن فرو می شوم.به خود می گویم:آیا این آثار شی بی جا ن آویخته به دیوار باشند؟یا نقاشی انسان

های مهجور و تنها مانده به شب باشند که با چشم های گود افتاده شان مرا تماشا می کنند یا شاید میخواهند حقیقت مرگ را

برایم آشکار سازند…

کمی بعد،من مغروق در خواب پروانه ای.می گویند در پس هر فرو شدی یک بیداری باشد.چشم می گشایم.درآثرگوایاسامین

بیدار شده ام به سکوتی عمیق سکوتی که از آن رنج ها،تنهایی،انزوا،تردشدن و در آخر مرگ متولد می شود…

برای فهم آثار اوسوالدو گوایاسامین باید ازهیاهوودلهره مرگ رها شوید.

چهره های رنجور، بدن های تکیده و دست هایی که چهره خود را در خود پنهان کرده اند، همگی نمادگان رنج و فغان و

شکنندگی انسان و فرهنگ بومی است و حرف اصلی گوایاسامین نیز همین است .چهره ی آدم های تابلوهای گوایاسامین

چهره ی انسان بومی آمریکای جنوبی است،انسانی اینکایی.

در یک کلام می توان گفت در آثار گوایاسامین فغان انسان بومی را می بینیم.فغانی از سر رنج، نیاز،سرکوب،دردمندی

و فراموش شدگی…

گزینش و گردآوری: سعید عامری سیاهویی