کابوتناژ در پیوند با کمدیادلارته

به گزارش پایگاه خبری صدای گامبرون ، تئاتر با احیای عناصر اولیه ی تئاتری_ مثل ماسک،حرکت،رفتار و دستانه_ بالاخره توانست خود را از قید و بند ادبیات برهاند.بازیگران پیرو مکتب واقعگرایی بندی تقلید از زندگی واقعی شدند و ماسک جای خود را به گریم داد. میرهولد مدعی شد که کابوتناژ به بازیگر یاری می دهد تا قواعد اساسی تئاتری را دوباره کشف کند و موجب می شود تا تئاتر بدیهه پردازی ، جان دوباره بگیرد. هنر بازیگر عبارت است از فرو ریختن تمام نشانه های پیرامون خود و برگزیدن ماسک و جامعه ای که با آن بتواند تمام ترفندهای خود را بنمایاند و استادانه شخصیت و موقعیت ها را جابه جا کند.میرهولد تئاتر با ماسک را به نمایش میدانگاهی تشبیه کرد و در این هر دو شکل نمایش سرگرم کننده،چیزی “جاودانگی” دید_
«قهرمانانشان نمی میرند؛ بلکه فقط ظواهرشان را عوض می کنند و هر لحظه به شکلی در می آیند.»
پنداشت میرهولد از کابوتناژ پیوند نزدیکی با کمدیادلارته داشت،همچنانکه نظرش درباره ی زشت نگاری چنین بود. واقعگرایی بر نمونه ی بارز تأکید نهاد و با این کار از طریق کاستن از غنای دنیای تجربی، زندگی را تهی و بی رمق کرد.زشت نگاری از سوی دیگر، با آمیختن اضداد و آفریدن ناسازگار های تند و تیز بر شدت حس و معنا افزود. این وسیله ای بود برای پویایی و اعجاب انگیزی موقعیت ها و حادثه ها،حال آنکه درست نمایی واقعگرایی، بستگی به آشنایی مخاطب با آن چیزی داشت که ارائه می شد و از این رو در نهایت پیش پا افتاده می نمود. تئاتر نباید واقعیت را بازتاب دهد بلکه باید با اغراق و کژدیسه کردن عمدی واقعیت به توسط شگردهای سبک یافته تئاتری،زندگی هر روزی را برتری بخشد.تئاتر تنها با تأکیدش بر طرح به معنای گسترده ی آن_ صحنه معماری، میم،حرکت،رفتار،قیافه_ می توانست یک بار دیگر گویایی پیدا کند. میرهولد نوشت:
هنگامی که در هنر زشت نگاری، شکل بر محتوا غلبه یافت، آنگاه روح زشت نگاری و روح تئاتر یکی خواهد شد.خیالپردازی در جای درست موجودیت خواهد یافت؛ «بازی زندگی» باردیگر در تراژدی نیز همچون در کمدی پدیدار خواهد شد.
نوشته: جینز روز_ اِوَنز
ترجمه: مصطفی اسلامیه
انتخاب: سعید سیاهویی