تئاتر و ضد تئاتر

به گزارش  گروه هنری پایگاه خبری صدای گامبرون:

به طور قطع،ظهور آرتور آداموف
گزینه ای بود میان تئاتر به عنوان
ابزاری برای بیان و وسواس ها،
کابوس ها و اظطراب های فردی
و تئاتری به عنوان ابزار ایدئولوژی
سیاسی و کنش گروهی اجتماعی.

آداموف پاسخ صریح خودش را به
این مسئله داده است. اوژن یونسکو
که از همان مفروضات آداموف شروع
کرد و در ابتدا به موازات او پیش رفت،
به همان نسبت به نتایج متفاوتی رسیده است.

با وجود آنکه یونسکو در نمایش نامه هایش گنگ و اسرار آمیز ظاهر می شود امان نشان داده که هنگام دفاع از خود در برابر حملات قادر است بسیار روشن و کاملا مجاب کننده به بیان نظراتش بپردازد؛ درست مثل دفاع در برابر حمله ای که کنت تایتان، منتقد تئاتری مجله آبزرور لندن، در تابستان ۱۹۵۸ علیه او آغاز کرد.

تاینان، در نقدی بر اجرای مجدد صندلی ها و درس، در رویال کورت ، به خوانندگانش این خطر را هشدار داد که ممکن است یونسکو منجی دشمنان رئالیسم در تئاتر شود:

« سرانجام کسی پیدا شده که ادعا می کند مدافع ضد تئاتر است؛ تصریحا ضد تئاتر و تلویحا هم ضد واقعیت.اینک نویسنده ای آمده و ادعا می کند کلمات بی معنی اند و هر نوع برقراری ارتباط میان ابنای بشر غیر ممکن است.»

تاینان تصدیق می کرد که یونسکو دیدگاه شخصی معتبری ارائه کرده است.
اما «خطر وقتی روی می دهد که ابن دیدگاه به عنوان دروازه ی ورود به تئاتر آینده اقبال عام بیابد، دنیای جدید را از بدعت اومانیستی ایمان به منطق دلسرد کند و باعث شود اعتقاد به انسان برای همیشه کنار گذاشته شود.»

یونسکو با «شخصیت ها و وقایعی که ریشه هایشان در زندگی پیدا می شود از رئالیسم دور شده»_ از نمایش نامه هایی مانند نمایش نامه های گورکی ،جخوف،آرتور میلر،تنسی ویلیامز،برشت، اُکیسی، آزیورن و سارتر.

حمله تایتان باب یکی از جالب ترین مباحثی را باز کرد که در این زمینه در معرض افکار عمومی قرار گرفته بود. یونسکو پاسخ داد که وی به هیچ رو خود را منجی نمی داند.

نوشته: مارتین اسلین
ترجمه: مهتاب کلانتری
انتخاب: سعید عامری سیاهویی