«کمدی و تراژدی»

به گزارش پایگاه خبری صدای گامبرون:
ما در مقام تماشاگر، تراژدی آمیخته با کمدی را دوست داریم و نه تراژدی تنها را. اما از این ناهمسازی که بگذریم باید اذعان داریم که اگرچه تراژدی را دوست نداریم اما تاثیری شگرف بر بسیاری از ما می گذارد و به راحتی متقاعدمان می سازد. در اینکه تراژدی، یک هنر است تردیدی وجود ندارد، حال آن که یک کمدیِ حقیر و بی ارزش، چنین نیست {هنر نیست}. با این وجود، یک نمایش کمدی و حتی کمدی بسیار موفق، می تواند یک اثر بزرگ هنری هم تراز با یک تراژدی یونانی تلقی شود. هر دو با احساسات و هیجانات ما بازی می کنند و هرکدام شیوه منطق خود را داراست که از طریق آن به نتیجه یا نقطه اوجی می رسد تا با خلق یک هیجان شما بر خود بلرزید یا ناگهان شلیک خنده سر دهید.

تراژدی و کمدی هر دو به یکسان و به یک شکل از نیرویی اسرارآمیز که چارچوب آن دسیسه و فتنه جویی است برخوردارند. نحوه هدایت و سپس وضع موقعیتی که نقطه عطفی را بوجود می آورد، بایستی به طرز اجتناب ناپذیری به لحاظ منطقی در تراژدی و کمدی یکسان صورت گیرد. به نظر نمی رسد وجه ظاهری چیزها در کمدی اهمیت چندانی داشته باشد، اما این نقطه اوج، این “نقطه عطف” باید بدست آید، همانطور که در تراژدی توسط سه کانال کاراکتر، سورپرایز و تردید بابت آنچه که دنبال خواهد شد مشاهده می شود. نمایش کمدی از این نظر زمخت و ساده است ه عموما درکش می کنیم. اما آنگاه که بی غرضانه مسائل را در نظر بگیریم، متوجه می شویم که در رفتار هر انسانی نیز چیز زمخت و ساده ای وجود دارد. چنانچه به نمایش تراژدی با همان ذهنیت رها شده ای که متوجه نمایش کمدی می شود توجه نشان دهیم، تراژدی پرطرفدارتر و مردمی‌تر می‌شود.

همانطور که در بالا اشاره کردم، شخصیت دلقک آنقدر از ما دور است – حداقل من اینگونه فکر می کنم – که هیچکس به فکرش خطور نمی کند از نظریه ها و رفتار او ایراد بگیرد، و با اینحال به نظر من چنانچه دلقک مثل بازیگر تراژدی در ما هیجاناتی بوجود آورد، رفتارش همان قدر اهمیت پیدا می کند و بایستی با دکلمه های با شکوهش به همان اندازه بازیگر تراژدی جدی گرفته شود. برای من، فیلمهایی که می سازم مشتمل بر تلاشی حقیقتا پرشور و هیجان انگیز است. من بیش از آنکه در مقام یک بازیگر ظاهر شوم دوست دارم یک تهیه کننده و یک کارگردان باشم.

چارلی چاپلین – دسامبر ۱۹۲۵
برگردان‌: افتخار نبوی نژاد
انتخاب: سعید سیاهویی